jueves, 20 de julio de 2017

as cousas de ser sufrido


unha amiga defendía o outro día a necesidade de pousa-la mirada sobre as formas propias de espiritualidade. Referíase ao cristianismo en Europa. Falaba de recuperar e conservar. 
A miña posición cando a miña amiga se pon así é profundamente reaccionaria. Con moita frecuencia os seus argumentos incomódanme, síntome distante da súa forma de ver e sentir. Como consecuencia acabei preso dunha liorta que non quería: discutindo sobre a espiritualidade de Occidente por culpa dun comentario meu sobre canta xente hai hoxe facendo ioga. 
Como esta clase de situacións son frecuentes teño dado en adoptar estratexias de contención e aplacamento: Defina vostede espiritualidade. Existe realmente unha espiritualidade occidental? De que xeito está esa espiritualidade relacionada co cristianismo? Cal é a espiritualidade dominante hoxe en Occidente? É Latinoamérica Occidente? Por que conservar e recuperar? Que hai de malo nas novas formas de espiritualidade? Que medidas prácticas e concretas propón vostede para conservar?
O malo é que non sempre teño forzas para parapetarme deste xeito e non é rara a vez na que acabamos berrando. Tamén é certo que a miña rival é moi destra e quere guerra. 

martes, 18 de julio de 2017

e máis cortinas


teño un amigo. Figúraseme unha atractiva traxedia disfrazada de terciopelo. Non fago moito caso dos meus pareceres, adoitan estar alentados polos meus demos, mais se cadra debería.

lunes, 17 de julio de 2017

comenta Deaton


Angus Deaton é un tío que me cae ben. Xa sei que moita da dereita española está encantanda con él mais considero que é un tío honesto e intelixente. Precisamente por iso intentarei meterlle brasa.
Comenta Deaton que tradicionalmente se ten defendido a intervención do Estado na economía de mercado debido á súa capacidade redistributiva: o mercado sería un mecanismo cego que distribúe sen reparar; o Estado quitaría aos ricos para, fundamentalmente, o mantemento de institucións que permiten a igualdade (escolas, hospitais e unha rede de seguridade social que protexe de determinados riscos).
Tradicionalmente os defensores do mercado en contra do Estado argumentan que tal intervención pode xenerar ineficiencias dado que distorsiona os incentivos dos emprendedores, diminúe a capacidade de aforro e investimento dos capitalistas e está suxeita á corrupción política.
Comenta Deaton que esta non é unha verdade universal establecida. Que moitas veces os Estados son maquinarias de distribución cara arriba: quitándolle aos pobres para darlle aos ricos. Pon o exemplo de países africanos onde isto sucede, estando o Estado capturado por as familias máis ricas e sendo utilizado para o beneficio dos menos. Pon tamén o exemplo do sistema sanitario dos E.U.A., onde os lobbies da farma industria tornan a auga pública a eido propio. Así, conclúe, existirían situacións nas que menos Estado beneficiaría aos pobres.
Mais podemos retrucarlle a Deaton en primeiro lugar con Piketty: non é só que o mercado sexa un mecanismo cego, senón que é tal cunha tendencia, a da acumulación do capital en cada vez menos mans. É dicir, o capitalismo tende á desigualdade. En segundo lugar, e revirando o seu argumento, existen circunstancias nas que máis mercado pode perxudicar aos ricos: como sucedería de eliminarse os monopolios sobre as ideas como os que substentan a Apple Inc. ou a Windows. Por último, non entramos nas evidentes circunstancias nas que o mercado por si mesmo, sendo mecanismo cego, perxudícanos a todos, queramos aceptalo ou non, como é o caso dos efectos da polución ambiental sobre a calidade de vida.

domingo, 16 de julio de 2017

en suspensión

Abrimos de novo este caderno. Despois dun ano tremendamente intenso no laboral e no profesional temos dous meses de descanso nos que anotaremos cousiñas por aquí. Di Kevin Durant que o trunfo dunha temporada depende de xeito crucial de como empregas o tempo de descanso. Nesas estamos.